Zeven jonge spelers onderzochten samen de kracht van het beeld, maar ook de moeilijkheden ervan. Regisseur Charlotte Bouckaert deed hen stilstaan bij het hypervisibel karakter van hun leefwereld. Maar hoe ervaren de jongeren zelf dit kruispunt tussen fotografie en identiteit? Lees hier hoe The more I see you (The more I want you) voor hen tot stand kwam. Ontmoet Axel Stroobant, Ender De Brabander, Jade Crabbé, Meghan-Timbeng Maboh, Robin Devos, Steph van Iersel en Tessa Swinnen!

De voorstelling zet de blik centraal. Wanneer voelen jullie je het meest gezien? 
Axel: Voor mij is dat echt op het podium. Theater is wat ik het liefst doe en ik voel me het meest mezelf als ik me daaraan kan overgeven. Daarom voelt deze voorstelling, die net dat thematiseert, zo bijzonder. 
Meghan: Ik voel me net het meest gezien als ik door vrienden omringd ben, als ik bijvoorbeeld op TikTok de meest onzinnige dingen kan delen met mensen die dicht bij me staan. 
Jade: Ik voel me het meest mezelf als ik bij mensen ben waar ik niet altijd alles moet geven, die me ruimte geven om tot rust te komen. Net dat geeft energie. 
Tessa: Het vinden van een community vind ik belangrijk. Ik heb dat bijvoorbeeld als ik naar concerten ga: dat groepsgevoel, die gedeelde passie. Ik heb daar al zoveel leuke mensen ontmoet en kan me daar zo op mijn plaats voelen.

Zijn jullie bewust bezig met de blik van de buitenwereld? Hoe presenteren jullie jezelf? 
Meghan: Ik denk dat uiterlijk altijd wel een rol speelt in wie je bent als persoon. Ik draag bijvoorbeeld vaak gekleurde vlechtjes en gekleurde mascara. Dan voel ik wel dat ik mijn persoonlijkheid wil laten zien.
Steph: Bij dingen als stijl of kledij voelt dat soms wel als een gevecht. Soms kan kledij een manier zijn om je te verstoppen, om reacties of meningen van anderen uit de weg te gaan. Ik merk dat ik niet overal aanvaard word, dat ik soms nog belachelijk gemaakt wordt omwille van mijn geaardheid. Dan denk ik anders na over hoe ik me presenteer. Maar tegelijk is het ook een manier van expressie. Het hoeft niet per se te tonen wie je bent, maar kan wel laten zien wie je wil zijn en het kan je een streefdoel geven. 

Zichtbaarheid heeft vandaag veel met sociale media te maken. Hoe voelen jullie je daarbij? 
Ender: Ik heb heel lang geen social media gehad, omdat ik te bang was om verslaafd te worden en wilde nog de vrijheid hebben om mijn eigen ideeën te vormen. Twee jaar geleden dacht ik dat ik oud genoeg zou zijn om sociale media te installeren zonder verslaafd te raken. But that was a lie. Op dit moment zit ik ook diep in de verslaving. 
Robin: Ik droom soms wel van een wereld zonder. Ik zou minder onzeker zijn denk ik. Meer vrije tijd hebben, meer concentratie, meer hobby’s, misschien zelfs betere punten. Wat zou ik allemaal kunnen doen als ik geen tijd verspil met scrollen? 
Steph: Onze generatie is opgegroeid met sociale media, dus ik kan het me niet goed inbeelden zonder. Soms zou ik bijvoorbeeld het uitgaansleven in de jaren ’90 willen meemaken. Ik denk dat zij minder in stereotypen dachten, dat zij vrijer konden zijn. 

Heeft deze voorstelling een invloed gehad op hoe je naar beelden (van jezelf) kijkt? 
Tessa: In het begin was ik heel zelfkritisch over hoe ik op foto’s stond: alles moest perfect zijn. Door zoveel en intensief voor een camera te staan, word je dat ook veel meer gewoon. Ik ben blij dat ik dat perfectionisme wat van me af kon zetten. 
Robin: Ik ben minder onzeker geworden achter de camera. Je leert in zo’n proces het belang van dingen uitproberen, om niet meteen alles goed te doen. Door zoveel met een camera te werken, leer je ook meer de schoonheid te zien in alledaagse dingen. Alles kan een beeld zijn! 
Steph: Ik vond het fijn om meer van fotografie te leren. Zo heb ik me door dit proces verdiept in het oeuvre van Wolfgang Tillmans: hij trok foto’s van queer uitgaansleven, toen zij dit nog stiekem moesten doen. Mooie beelden en mooie verhalen, die ik heb gebruikt in mijn eigen eindwerk. 

Hoe was het om samen deze voorstelling op te bouwen? 
Axel: Het was uitdagend, vind ik! Het is een erg beeldende voorstelling; veel materiaal vloeit voort uit improvisaties. Je moet dus een groep vormen waar weinig schaamte is om ideeën uit te testen. 
Robin: Ik voel me wel heel comfortabel in deze groep, ik ben echt supergraag bij deze mensen. Het is leuk om je over te geven aan het samenzijn, aan elkaars gekheid. 

Wie hoop je te bereiken met deze voorstelling? En welke impact hoop je dat het heeft? 
Jade: Ik denk dat de voorstelling niet alleen interessant is voor jongeren. Ik denk dat zij zich makkelijk kunnen herkennen in ons, in hoe we als jongeren omgaan met beelden en onszelf in beeld brengen. Misschien kunnen we hen ook nieuwe perspectieven geven. Maar ik denk ook dat dit voor ouders en volwassenen leerrijk kan zijn, dat zij misschien beter kunnen snappen welke invloed zichtbaarheid heeft op ons als jeugd. 
Axel: Ik denk dat we een poort naar de leefwereld van jongeren hebben opengezet. Voor jongeren zijn we herkenbaar, denk ik. Voor volwassenen hoop ik dat we inkijk kunnen geven in de wereld van de jeugd van vandaag.