Dit is hier. 
En daar is daar.
Daar moet daar blijven.
Daar kan nooit hier worden.
Daar blijft daar
En hier blijft hier.
Hier blijft alles zoals het is.
Wij zijn van hier.
En jullie, jullie zijn van daar
Dus: ga weg.
Dank u, nog een prettige dag.

In Wa Wilder Man vrezen we ‘de ander’.
De figuren op de scene kijken het publiek met grote bange ogen aan.
Wie zijn ‘zij’ die daar in de zaal zitten?
Ze zijn in elk geval vreemd. Onbekend. Beangstigend.... En klein.
Wat is er zo vreemd aan die vreemden? Zo anders aan die anderen?
Om zich te beschermen tegen deze vreemde indringers zetten de figuren op scene maskers op, vermommen ze zich, doen ze zich sterker voor dan ze zijn en vallen ze hopeloos door de mand.

Hoelang blijft anders anders? Wordt de ander een deel van ons als we ermee samenleven? Of veranderen we dan zelf?

Deze voorstelling werd tien jaar geleden gemaakt als een reflectie op de grote vluchtelingencrisis van 2015.

De wereld is sindsdien veel veranderd maar de angst voor dreigingen van buitenaf, voor een vreemde wereld die niet de onze is, voor een ineenstorting van wat we kennen is nog steeds realiteit.

Daarom kijken we na 10 jaar met een frisse blik naar deze waardevolle voorstelling, schaven bij waar nodig en steken Wa Wilder Man in een nieuw doosje.