Er was eens een roodharige man die geen ogen en geen oren had. Hij had ook geen haren, zodat men hem maar bij wijze van spreken roodharig noemde. Spreken kon hij niet, want hij had geen mond. Een neus had hij ook niet. Hij had zelfs geen armen en benen. Hij had ook geen buik, hij had ook geen rug, hij had ook geen ruggengraat, hij had helemaal geen ingewanden. Hij had niets. Zodat het niet uit te maken is over wie het gaat. Laten we het liever niet over hem hebben.
Daniil Charms

Alias de Wanprater is een voorstelling met als protagonisten een dapper, maar chronisch genegeerde jongeman Tim (aka de Wanprater) en zijn meer dan kompaan Slavimir Slebornir Barf de Neus.

Alias de Wanprater wordt een muzikale – filmische – (bijna) woordloze vertelling over vriendschap, geheimen, angst, magie, mechaniek, illusie, verdriet en natuurlijk de onvoorwaardelijke liefde. Alias de Wanprater is geïnspireerd door o.a. slapstick en de melancholie uit stille films, door de donkere poëzie in de horrorsprookjes van cineast Tim Burton en de gruwelijk schone tekeningen en vertellingen van diens leermeester Edward Gorey.