Als we nu zouden beginnen met : er was eens een meiske, een schoontje nog wel, dat elke ochtend wakker wordt en weet dat ze weer dezelfde droom heeft gedroomd en dat het altijd een heel mooie droom is en dat die droom vol verlangens zit.

En als we het dan ook nog hebben over twee zussen die zich afvragen hoe het zou zijn om te trouwen en of je daar dan iets speciaals moet voor ondernemen.

En over een prins, ook al ne schone, die misschien toch liever een kikker zou zijn omdat hij dan tenminste zeker zou weten dat er ergens een prinses is die hem zal kussen, want tot op dit moment weet hij helemaal niet wat hij zich moet voorstellen bij de liefde en vindt de liefde hem dan of moet hij er zelf naar op zoek gaan?

En als we het tenslotte ook nog hebben over een goede fee 
die meer is dan alleen maar schone gedachten…

Komen we dan niet automatisch uit bij Assepoester ?

Mieja Hollevoet gaf met Romeo en Julien (zonder Juliette) een ongewone kijk op een eeuwenoud liefdesverhaal en Assepoester is eveneens een stevige bewerking, dit keer van Disneymateriaal dat al tot ons onderbewustzijn is doorgedrongen. Mieja gaat opnieuw scheep met Romeo en Julien-adepten Brick de Bois en Dimitri Duquennoy en de cast werd verder aangevuld met Antje De Boeck en Diane Belmans.  

Hollevoet, die het aandurft om ook voor kinderen gangbare normen omtrent verliefdheid, relaties, houwen en trouwen en ‘this is love’ op de helling te zetten.  Zonder evenwel alle liefelijkheid en happy endings de grond in te boren.  

Annelies De Waele, De Morgen