Ze ziet hem, die mooie mensenman en wordt op slag verliefd.
Hij is het echt, hààr droomprins.
Maar naar boven mag ze pas als ze groot is, 
en dat duurt nog zo lang.
Geef mij je stem zegt de waterheks en ik geef je twee benen,
daarmee kom je op het droge.
Maar hoe zeg je ik ben ik zonder stem?
En hoe zing je ik zie je graag?
uit ‘De Kleine Zeemeermin’ van Judith Herzberg

Het sprookje van Andersen, in de prachtige bewerking van Judith Herzberg, gaat over volwassen worden en het opnieuw met verwondering kijken naar de grotemensenwereld die voor ons, volwassenen, zo vanzelfsprekend is geworden.

Behalve een sprookje over de liefde is De Kleine Zeemeermin voor Charo Calvo, Meike Hartman, Stef Depover en Judith Vindevogel van muziektheatercollectief WALPURGIS en Sara de Bosschere en Luc Nuyens van de Roovers, een metafoor voor hun gedeeld verlangen om de werelden van muziek en het gesproken woord met elkaar te verenigen.  Een tedere voorstelling ‘zolang als een omhelzing’ over vragen, aarzelen en stamelen.

Zeemeermin: Eén uur omhelzen, 
één uur is mij genoeg dan weet ik hoe het voelt.

Sara De Bosschere en Luc Nuyens van de Roovers, Judith Vindevogel en Christel Kessels van Walpurgis en geluidsontwerper Charo Calvo komen in De Kleine Zeemeermin tot een uitgebalanceerd geheel, waarin ze de wisselwerking tussen muziek en tekst aftasten. Een mooi voorbeeld krijg je als Vindevogel en De Bosschere gelijktijdig en elk met hun instrument aan de slag gaan. Als alter ego van meermin De Bosschere zingt Vindevogel de liederen, terwijl De Bosschere zich buigt over de tekst. Een samen-werking die tot mooie momenten uitgroeit wanneer beider stemmen over-lappen. In gefluister, in geschreeuw. Als het deinen van een branding. 

Roel Verniers, De Standaard

De Kleine Zeemeermin van BRONKS, Walpurgis en de Roovers, in de ontroerende bewerking van Judith Herzberg, is tegelijkertijd een manier geworden om zang, muziek en het gesproken woord met elkaar te confronteren. Dat is gelukkig geen saaie theoretische oefening geworden; alles is heel natuurlijk in de voorstelling ingebed.  Muziek en zang zijn geen decorum, maar zijn een wezenlijk onderdeel van de voorstelling. 

Anne Brumagne, de Morgen