Edward komt elke dag gekromd door zijn aktetas aan op zijn werk. 
Regen of zonneschijn, hij kleurt altijd even grijs.

Jas aan het haakje, glas water tot de helft vullen, bedieningspanelen starten en de minuten tikken weg. Van acht uur ’s morgens tot vier uur in de namiddag. Van maandag tot vrijdag. Van september tot juli. 

Maar op een dag, rond vier voor acht, hoort Edward het geluid van iets of iemand die heel hard probeert om geen geluid te maken. Edward verstijft en staat plots oog in oog met een kind. Edwards hart bonst bijna uit zijn borstkas en in zijn handpalmen ontspringen spontaan twee rivieren. 

Hij beseft dat vanaf nu, vanaf dit exacte moment, niets nog hetzelfde zal zijn.

Edward neemt je mee naar een grauwe, op sleur draaiende wereld die wordt bestormd door een superheld in korte broek.

Edward doet het zonder woorden, maar met knappe beelden en een sfeer en esthetiek die doet denken aan de tv-serie Chernobyl, maar dan met meer slapstick. 

Filip Tielens, De Standaard

(…) het beste qua bewegingstheater/dans dat we de afgelopen maanden te zien kregen. (…) Straf. Heel straf. 

Bert Hertogs, concertnews.be