Een plekje op aarde, nauwelijks groter dan een beddelaken. Een eigen lapje grond, afgeschermd van de buitenwereld door grauwe betonnen schuttingen vol gaten en kieren. Het is er zo vredig dat zelfs een buurman die de vuilnisbak buiten zet een gebeurtenis van formaat is.

Appels en peren hangen geduldig te blozen tot de tijd rijp is. Vogeltjes kwinkeleren als geroepen, een mol graaft zich een weg naar het beloofde land en buurman knutselt nietsvermoedend een mirakeltje in elkaar. Een drammerig mirakeltje, dat wel.

Zo begint een levenslustig en beweeglijk theaterstuk voor jonge kinderen en andere liefhebbers van zachte absurditeit. Het zou een sprookje kunnen zijn, ware het niet dat de moraal ver te zoeken is.  

Het Tuintje, na Mooi Stilzitten ? de tweede voorstelling van Ad van Iersel en Bram Wiersma bij BRONKS, werd op zijn beurt een eigenzinnige en sterk visuele voorstelling. Poëtische dwaasheid, ongedwongen alledaagsheid en ontroerende gekte …

Drie kwartier lang wroet en knoeit, klimt en klautert de acteur dat het een lust is. Tijdens zijn verkenningstocht door de tuin doet hij met zichtbaar plezier tal van ontdekkingen en gaat hij gretig in op alle mogelijke auditieve en visuele prikkels. (…) Voor kinderen die nog niet vertrouwd zijn met theater vormt een voorstelling van Het Tuintje een soort minimalistische musical met gebaren en klanken, dan ook een uitstekende kennismaking met het medium. 

Ann Demeester, De Morgen