In een landschap ‘te vlak om eruit weg te kijken’ staat een huis tussen berken bij een brede rivier. Het dichtst bijgelegen station ligt 30 kilometer verder. In het huis (behangen met de morgens van gisteren) wonen een jonge zwangere vrouw, haar man (die schildert en boeken schrijft en viool speelt), haar broertje, zijn vriendje en twee heren (kennissen van hun ouders, of vrienden, of waren ze meer dan dat ?). 

Moeder is al velen jaren dood, vader is precies 1 jaar geleden gestorven. Zij wil terug naar Moskou, naar toen ze nog klein waren, naar toen mama nog leefde. 

Een man komt langs. Hij komt uit Moskou. Zijn vrouw is zot en hij heeft twee kindjes. Voilà enkele puzzelstukjes van een wrede partituur. 

Een stuk over het grote en over het onnozele verlangen.
Om te wenen en te lachen.