'Samen zijn wij honderd jaar, Gaby en ik. Gaby zegt dat blinden er ieder jaar een vinger bij krijgen. Niet echt natuurlijk, maar in hun hoofd. Ieder jaar kunnen zij een beetje beter voelen. Eerst voelen zij een verschil tussen koud en warm. Maar al snel kennen zij het verschil tussen heel erg warm, erg warm, warm en lauw-warm. Zo voelen zij steeds preciezer en preciezer. Samen hebben wij honderd vingers. Misschien worden wij binnenkort een duizendpoot. Als Gaby heel erg oud wordt, of ik blind.'
Sarah Vanagt

Maura of de zeven magen der eenzaamheid, Zarah of de vogels komen terug uit het Zuiden, Nonkel Eddy, Het kleine sterven… Dimitri Leue heeft zelf al een stevig oeuvre bij mekaar gepend, maar kiest nu voor een tekst van Sarah Vanagt over zien en verzinnen. Een keuze omwille van de rijkdom aan herinneringen en fantasie, aan taal en verrassingen. 

Ogen alles is een licht en speels verhaal over alles wat rond(om) is, over een ziend kind en een blinde vrouw die samen het kijken herzien. Een solo van Dimitri Leue, live begeleid door o.a. de piano van Antoon Offeciers, de bas van Carmen Beirens en videobeelden van Anke Blondé en Sarah Vanagt.

De meeste (jeugd)theatermakers proberen rekening te houden met de leefwereld van de kinderen. Blijkbaar ben ik daarentegen steeds op zoek naar een aanvulling op die leefwereld, iets waar kinderen niet onmiddellijk mee in contact komen. Iets wat kinderen met grote ogen bekijken. Soms met ogen die groter zijn dan zijzelf. Door de taal en fantasie tot kinderen te richten, kan je je onderwerpen permitteren die iets verder van hun bed liggen. Pas op, ik schrijf dit nu alleen maar vanuit een soort empirisch gevoel. Ik kan alleen maar constateren na drie jaar dat dit zo is. Bij mij. 

Dimitri Leue