Portretten van vijf heel verschillende kinderen gaande van heel blond tot donkerbruin. Niet dat dat er veel toe doet. Ze hebben erg veel gemeen. Allemaal staan ze voor de spiegel en bekijken zichzelf aandachtig. Veva heeft groene ogen, zoals niemand anders, en kleine, voor de camera haast onzichtbare littekens. Chaïma is de kleinste van de klas. Ze wordt ‘de muis’ genoemd op school omdat ze maar 1m34 meet. Ze bekent dat pruilend, maar toont zich op ware grootte : een vrouw in wording, zelfzeker, bewust van haar schoonheid (grote amandelvormige ogen, mokkakleurige huid, sensuele lippen).

Vijf kinderen die een verhaal vertellen. Een kleintje, soms een groot. Het verhaal van hun gezicht en dan, als het donker wordt, een griezelverhaal, al dan niet waar gebeurd. (Dat vertellen ze er niet bij.) Over bijtende honden of beangstigende mannen, over een brief die alleen mocht geopend worden ‘in nood !’ (je bent gewaarschuwd !). Maar de schrijfster ervan vertelt de inhoud : het gaat over wat je doen moet als het oorlog wordt.  

Plek houdt het midden tussen een home video en een ‘kunstfilm’. Een armbeweging, een knipoog brengt een reeks beelden op gang die zich als een kaleidoscoop voortbewegen tot het prachtig, kleurrijk abstract behangpapier wordt. Het geluid van een storm op de achtergrond maakt dat het beklemmende ontvoeringsverhaal van Chaïma je naar de keel grijpt. Een meisje ligt in een roze kleedje op de grond en spreekt in gebarentaal. Tuimelende spiegels vermenigvuldigen de grote bolle ogen van Bob. Hij spreekt met getjilp van vogels op de achtergrond en besluit dat hij zichzelf oké vindt.