Ewald Brugman heeft een vreemde hobby. De wat wereldschuwe jongen declameert moeiteloos en met veel overtuiging beroemde speeches uit de recente geschiedenis. Hij houdt ervan, maar hij weet niet goed waarom. Op zoek naar ‘de zin van het leven’, maar dan letterlijk. Verder verveelt Ewald zich stierlijk. 

En aan zijn zus heeft hij een broertje dood. Te onnozel, te gewoon, too much meisje. Ewald vindt Oswald beter, en Oswald vindt Ewald doorgaans thuis, want hij is zijn vader. Moeder is dood. Destijds boven aan de trap uitgegleden over een verse editie van Het Groene Boekje. Met een gladde kaft. Een moeilijk gezin, zeker weten. En praat voor tien.