Enkele kinderen zwerven met hun lerares door niemandsland. Ze zijn weggejaagd uit een stad in oorlog, ze verplaatsen zich van het ene naar het andere platgegooide dorp. De bagage van deze vluchtelingen is verbrand, behalve één ding: een boek met gruwelsprookjes ‘De dwerg die Neus heet’. Met dit verhaal zoeken de kinderen en hun lerares naar een manier om te overleven tussen de bommen, soldaten en het puin.

Uit die anekdote ontstaat een breder verhaal over kinderen in oorlogstijd van gisteren en vandaag. Over hun pijnlijke verbeelding, de extreme omstandigheden waarin die kinderzieltjes hevig op de proef gesteld worden. 

Sleutelveld wil de pijnlijke verbeelding tonen die bij kinderen ontstaat in een oorlogssituatie. In een kale, dwingende ruimte, waarbij beklijvende beelden (archief- en ‘nieuw’ beeldmateriaal) uit de buitenwereld het verhaal helpen te kaderen. Deze kinderen moeten te snel volwassen worden en proberen daarna van hun verleden weg te vluchten. Met de nodige absurditeit en hilariteit als hulpmiddel in hun verwerkingsproces. Of als enige uitweg.