Soms zijn er ineens al die tranen.
Ze rollen over mijn gezicht.
Ik kan er niks aan doen.
Ik denk: als er altijd al die tranen zijn
dan kan het hier toch niet zo een goeie wereld zijn 
want als het hier zo een goeie wereld was 
waarin we zo goed konden samen leven 
dan zouden er toch niet al die tranen zijn ?

Of wel?

Stoksielalleen is een voorstelling over de drie belangrijkste dingen in het leven van een mens: liefde, liefde en liefde. Stoksielalleen gaat over Filip Vandewiele. Filip Vandewiele is veertien. Hij droomt van een wereld van chocolade. Ooit wil hij clown worden want clowns lachen vanbuiten maar wenen vanbinnen. Op een dag is Filip Vandewiele opgestaan, hij heeft een mes mee naar school genomen, hij is naar Jef gegaan en hij heeft Jef neergestoken. Recht in zijn hart. Bloed overal.

Nu zit Filip Vandewiele thuis te wachten. Hij weet dat de politie gaat komen. Hij hoopt dat hij nog tijd genoeg heeft om een verhaal te vertellen. Zijn verhaal. Het verhaal van Filip Vandewiele en het zeer in zijn hart.

Raven Ruëll leverde tijdens het seizoen 2001-2002 zijn eerste parel af voor BRONKS: Jan, mijn Vriend, naar een verhaal van Peter Pohl (genomineerd voor de 1000 Watt-prijs 2002). Het werd voor velen een onvergetelijke en beklijvende theaterervaring over onvoor-waardelijke vriendschap, het lot en de onmacht die met verlies gepaard gaat.

Voor Stoksielalleen gaat Raven opnieuw de confrontatie aan met de schoonheid en de hardheid van het leven. Met een andermaal zelfgeschreven tekst, regisseert hij Joris Hessels (De gebroeders Leeuwenhart) in een verhaal over liefde (of het gebrek eraan).