Doet dat niet te veel pijn zo op uwe kop staan, vraagt zij. 
Neen gij, zegt hij, ik oefen elke dag twee uur.  
En krijgt gij dan niet een heel dikke, rooie kop, zo al na vijf minuten zo, vraagt zij.  Neen gij, zegt hij, ik móet dat doen op mijne kop staan, van mijn moeder, al jaren.  
Ah ja? Zegt zij. 
Nee, zegt hij, ik lieg, tis van mijn vader dak elken dag op mijne kop moet staan, nie van mijn moeder. En weet ge wa, zegt hij.  
Nee, zegt zij. Dat heeft iets, zo de dingen ondersteboven bekijken. En nog iets…  
Ja, zegt zij. 
Der hangt een immense slagroomtaart in uw haar, zo een beetje naar links.  
Ah ja? Zegt zij. (Zij voelt in haar haar).
…
(Pauze)
…
Zij: Dus dat doet geen pijn zo op uwe kop staan zo lang zo voor niemand eigenlijk zo?

Randi en Sofie ontmoeten elkaar. Ze vinden elkaar wel tof. Sofie stelt Randi wel even op de proef, maar eigenlijk beslissen ze on the spot om te gaan samenwonen. En net als in het echte leven, komen er - buiten rode vogels, een héél klein paardje dat héél hoog kan springen en een moeilijk vraagstuk over apen die bananen eten; uiteindelijk toch ook veel kinken in de kabels.  

En zo zit de voorstelling vol met vondsten, van twee filmpjes à la ‘Vaneigens’ tot een bloemetjes-behang dat fungeert als klimmuur. De scènes schuimen in elkaar over als op een wildwaterbaan, om af en toe even stil te houden in een vijvertje zachte melancholie. Het goedlachse en flodderige acteren van De Vlieghe doet de rest. Met de losse pols trekt hij ook volwassenen mee in de stroom, en uiteindelijk herken je daaraan toch een geslaagde kinderproductie. 

Wouter Hillaert, De Morgen