Zeven meisjes, sprookjesfiguren
En toch is het geen sprookje om als meisje geboren te worden.
Je wordt gehaat om je schoonheid, je wordt achtergelaten, helemaal alleen 
een donker bos in gestuurd, je moet dansen of – nog erger – poetsen tot je erbij neervalt.
Waarom mag je nooit een reddingsactie op een vurig paard leiden, draken trotseren
of prinsen wakker kussen ?

Inne Goris maakte in opdracht voor het BRONKSfestival 2001 de installatie Zeven. Zelf ziet ze Zeven als een interactieve zintuiglijke wandeling met een scherpe voorliefde voor de donkere kantjes van de Assepoesen en de Schone Slaapsters van deze wereld. Het karakter van de installatie is als dat van Inne Goris zelf, wanneer we denken aan Niet in staat tot slechte dingen, (H)elena en Skeletmachine, theater-producties die ze in een recent verleden op het publiek losliet. De installatie wordt opgebouwd uit zeven ‘kamers’, waarvan zes ruimten worden ingevuld en aangekleed op de huid van bekende sprookjes. 

Genomineerd voor de 1000 Watt-prijs 2001.

Met de jaren vijlden we de scherpe kantjes van de sprookjes eraf en werden de sprookjes mierzoet van toon. Inne Goris plaatst het onbespreekbare opnieuw centraal.  Als een bezweringsritueel. (…) Opmerkelijk, als je bedenkt hoe lijfelijk Zeven op je onderbewustzijn inspeelt. 

Roel Verniers, De Standaard