Sara Olmo en Pierre Viatour vormen samen Compagnie Tea Tree. Hun poëtische bewegingsvoorstellingen combineren dans met partneracrobatie en verwonderen zowel de allerjongsten als hun volwassen gezelschap. We spreken met hen “net vóór” hun nieuwe voorstelling Antes de… (2+) in première gaat. 

Stel je eigen voorstelling eens voor. 
Sara Olmo: Antes de… betekent letterlijk: “net vóór”. Vlak vóór iets gebeurt. Voor je een eerste stap zet. Voor je springt. Voor je iets durft. Dat moment lijkt leeg, maar is juist vol: vol spanning, gedachten en emoties. 
Pierre Viatour: En omdat we heel fysiek werken, in een hybride vorm tussen dans en main-à-main (een vorm van partneracrobatie), wilden we onderzoeken hoe je elkaar begeleidt en ondersteunt in die eerste keren. 

Waar begint zo’n voorstelling dan? Wat is het startpunt van jullie onderzoek?
Pierre: We werken al langer rond het idee van reizen. Niet letterlijk, maar als metafoor: een innerlijke reis, een eerste keer. Antes de… is ook een reis, in de breedste zin van het woord. Je vertrekt ergens vandaan, je beweegt naar iets nieuw toe, en onderweg verander je. En bijna altijd doe je dat niet alleen. Als kind heb je iemand nodig om je te helpen. Maar als volwassene eigenlijk evenzeer.

Jullie werken met een heel specifieke fysieke taal: een mengvorm van dans en main-à-main. Waar komt dat vandaan?
Pierre: We leerden elkaar kennen tijdens Cache-Cache bij Théâtre de la Guimbarde. Daar ontstond de basis van onze bewegingstaal. Later hebben we dat verder ontwikkeld met Semilla, onze eerste voorstelling als Compagnie Tea Tree, en nu verdiepen we het opnieuw. Wat ons interesseert, is niet de klassieke acrobatische “figuur om de figuur”. 
Sara: We verkennen voortdurend nieuwe manieren om elkaar binnen main-à-main te dragen: een voet op een arm, een hand op een hoofd, enzovoort. Al snel zag ik het beeld van een kind dat zijn voeten nog niet op de grond wil zetten. Daarop werken we dan verder. Zo vloeit het verhaal voort uit de beweging. Anderzijds stellen we onze techniek ook altijd ten dienste van de verbeelding, van de poëtica.

Jullie spelen voor kinderen vanaf twee jaar. Dat is vaak hun allereerste theaterervaring.
Pierre: Precies. Voor hen is dit ook een ‘Antes de…’. Net vóór iets nieuws. Die energie, dat samen in een eerste keer zitten, voelen we. En daar stemmen we ons op af.
Sara: Voor ons is het superbelangrijk dat de kinderen ons erkennen als mensen en niet als artiesten. Wanneer zij toekomen in de zaal zien zij ons, en wij zien hen ook. We spelen dan ook vooral onszelf, om zo weinig mogelijk afstand te creëren tussen ons en het jonge publiek. Hoe dichter het personage bij onszelf staat, hoe makkelijk het voor hen is om met ons te verbinden.
Pierre: We laten ook aan hen zien dat we plezier hebben op het podium. Dat plezier delen we dan met hen. Als het voor ons klopt, klopt het ook voor het publiek. Dat is de basis en daarbovenop bouwen we met onze artistieke taal, kleur, poëtica. Daarom zitten we ook op scène wanneer het publiek binnenkomt. We verlagen ons niet tot hun niveau. We verheffen ons samen. Op een klein plateau, maar met een grote gedeelde ervaring.

In de voorstelling neemt steeds één van jullie het initiatief en moedigt de ander aan. Hoe is dat ontstaan?
Pierre: In partnerwerk heb je elkaar nodig. Je kan nog zo sterk zijn, als de ander zich niet juist plaatst, werkt het niet. Die wisselwerking zit ook in het leven. Soms leidt de ene, soms de andere. Dat geldt voor ouders en kinderen, maar net zo goed voor vrienden, partners, broers en zussen. Relaties zijn daarin altijd een evenwicht.
Sara: In het begin van de voorstelling durf ik niet. Pierre nodigt me uit. Hij zegt: kom, we gaan. Later belandt hij zelf in een kwetsbare situatie, en dan neem ik het over. Dan begeleid ik hem.
Pierre: Dat was voor ons belangrijk: laten zien dat niet altijd “de traditioneel sterke” helpt. De kleinste kan de grootste dragen. Dat geldt op scène, maar ook in het leven.

Hoe vinden jullie de balans tussen troosten en aanmoedigen? 
Sara: Heel simpel: als ik weet dat jij me ondersteunt, durf ik verder te gaan. Die veilige sfeer maakt groei en ontwikkeling mogelijk. En op een bepaald moment komt de volgende stap vanzelf. Door vertrouwen.
Pierre: Als er liefde is, is er alles wat nodig is om evenwicht te vinden tussen steunen, aanmoedigen en geruststellen.

De muziek in Antes de… is van Mark Dehoux. Hoe verloopt die samenwerking?
Pierre: Mark is een goede vriend en een ongelooflijk intuïtieve artiest. Hij voelt feilloos aan wat een scène nodig heeft. Hij improviseert, luistert, past aan.
Sara: Zijn muziek is misschien niet ‘typisch’ voor kinderen. Maar kinderen hebben nog geen vast kader. Ze staan open. In die zin maken we ook geen ‘jeugdtheater’. We maken een voorstelling voor iedereen, toegankelijk vanaf twee jaar.
Pierre: De wereld is niet altijd zacht of lief. Waarom zouden we dat wel doen op scène? Verhalen, en zeker sprookjes, waren vroeger rauw. Ze bereidden kinderen voor op het leven. Mark doet dat muzikaal: eerlijk, gelaagd, op maat van het moment.

Wat hopen jullie dat kinderen meenemen na de voorstelling?
Sara: Dat ze voelen: anderen kunnen ook hulp nodig hebben. En dat zij die steun kunnen zijn.
Pierre: Dat ze een warme reis hebben meegemaakt. En dat ze daarna zelf durven vertrekken, durven proberen en nieuwsgierig blijven.

Tot slot: wat was jullie eigen ‘Antes de…’ de afgelopen weken?
Pierre: Elke voorstelling is in ons opzicht een eerste keer. Maar deze week was het de eerste keer dat we iets onaf voor publiek toonden. Dat was spannend. Maar dan draaien we de knop om en zeggen we gewoon: oké, we gaan ervoor.